Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012 - 0 σχόλια

Κάλεσμα για την δημιουργία αγροτοκολεκτίβας στο Αγρίνιο


- 0 σχόλια

Interventionistische Linke και συμμαχία …ums Ganze! για την γενική απεργία στη Νότια Ευρώπη - Ένα καλό τέλος για το 2012, ένας λόγος για χαρά σε σκοτεινούς καιρούς


Στις 14 Νοεμβρίου προχωράνε η Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρος και Μάλτα προς γενική απεργία, Ελλάδα και Ιταλία θα ακολουθήσουνε. Αυτή η διακρατική δράση στην Νότια Ευρώπη προσπαθεί να ξεπεράσει μια αδυναμία των προηγούμενων αγώνων: ο διαχωρισμός μεταξύ τους. Χαιρόμαστε ότι τα κινήματα, η πολλαπλότητα των μεμονομένων, των απαλλοτριωμένων και αγανακτισμένων στον Νότο της Ευρώπης θέλουν να πάνε ένα βήμα παραπέρα. Αν και ακόμη δεν προσφέρουμε σε αυτό αρκετά: Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας με την πρώτη διακρατική γενική απεργία της Ευρώπης! Μαζί ενάντια στην Τρόικα και ΕΚΤ, ενάντια στην σωβινιστική εντολή της Ε.Ε. και των γερμανών πελατών και δικαιούχων! Ενάντια στο αντιδραστικό φάντασμα των εθνικών ιδιαιτεροτήτων και την ρατσιστική διαστρέβλωση του κοινού!


Από αυτό το καλοκαίρι ισχύει: Όταν ταξιδεύει επίσημο προσωπικό της Γερμανίας προς τις πρωτεύουσες του Νότου, είναι πάντα ένα ταξίδι προς μια κατάσταση εξαίρεσης. Στην Αθήνα χρειάστηκε η (παρα)μιλιταριστική κατάληψη ολόκληρων συνοικιών και δρόμων. Η αγανάκτηση και η περιφρόνηση των ανθρώπων είναι τόσο μαχητικές ώστε για να διασφαληστεί η “ομαλότητα” έπρεπε να αποφευχθεί κάθε άμεση επαφή. Από την άλλη, αυτή τη στιγμή ακόμα, οι πόλεις στην Γερμανία για την συνοδεία του κεφαλαίου αποτελούν ακόμα σίγουρα λημέρια, αν εξαιρέσουμε μικρές διακοπές. Την άνοιξη του 2012 οι ευρωπαικές ημέρες δράσεις Μ31 και Blockupy Frankfurt τουλάχιστον ακύρωσαν για λίγο τοπικά την εσωτερική ειρήνη και ενεργοποίησαν την υστερία του καθεστώτος ασφάλειας. Επί τέσσερες μέρες η πόλη της ΕΚΤ βρισκόταν υπό κατάληψη από τις δυνάμεις καταστολής – μια πρώτη ένδειξη ελληνικών συνθηκών στον ποταμό Μάιν. Και για αυτό τον λόγο χαιρόμαστε για τις απεργίες του Νοέμβρη.


Για την ριζοσπαστική αριστερά στην Γερμανία πρέπει να σημαίνει να ξεπεραστεί η υπολογισιμότητα της κρατικής φλυαρίας κρίσης και να πραγματοποίησουμε και εδώ ευρωπαικές διαδηλώσεις ενάντια στην κρίση. Δεν είναι και μικρός στόχος. Για αυτό πρέπει να αφήσουμε να συνδεθούν η μια πρωτοβουλία με την άλλη. Αυτή η αμοιβαιότητα στην διαφορά δημιουργεί κίνηση, η οποία δίνει θάρρος και ανοίγει προοπτικές.


Με πολλούς άλλους ανθρώπους της ριζοσπαστικής αριστεράς η συμμαχία …ums Ganze! και η Interventionistische Linke οδήγησαν τις διαδηλώσεις της Φρανκφούρτης σε επιτυχία. Τα ξεκάθαρα σύνορα των κινητοποιήσεων ήταν και τα δικά μας. Ότι όμως δεν αρκούσαν να φέρουν και εδώ την απεργία, οφείλεται μονάχα εν μέρη μας. Αν το κίνημα δεν καταφέρει να διασπάσει τον συνδικαλιστικό και κοινωνικό τοπικό κορπορατισμό, η αλληλεγγύη μας με τους αγώνες στην Νότια Ευρώπη δεν θα ξεπεράσει τις περιορισμένες και συμβολικές δράσεις.


Ας προσπαθήσουμε να βαδήσουμε ένα βήμα παραπέρα. Αλληλεγγύη με τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην Αθήνα, Μαδρίτη, Λισαβoνα και Ρώμη, που προσπαθούν να εξαπλώσουν την απεργία στις πόλεις: να συνδεθεί η αντίσταση απέναντι στην απολλοτρίωση στην εργασία με την αντίσταση ενάντια στην καπιταλιστική αξιοποίηση, να ξεπεραστεί η τρέλα της καθημερινότητας. Τα κινήματα στον Νότο μάθανε, εμείς μαθαίνουμε, επι τόπου και στην διεθνή διασύνδεση των αγώνων. Παρεμβαίνουμε, επειδή στοχεύουμε το όλο σύστημα.


Εμείς οι ίδιοι θα κάνουμε, ότι προτείνουμε και σε άλλους: Μετατροπή διακρατική αλληλεγγύης σε αντικαπιταλιστική πράξη. Οι συνελεύσεις στη Θεσσαλονίκη και Μαδρίτη ήταν μια αρχή, και άλλες θα ακολουθήσουν. Ας αποκλείσουμε του χώρους της Ευρώπης του κεφαλαίου, ας ξεπεράσουμε την κατάσταση εξαίρεσης του όπως και τη κανονικότητα του. Με την μαζική απεργία στις 14 και 16 Νοεμβρίου ανοιγεί ένας ορίζοντας, μέσα στον οποίο αξίζει να μαχόμαστε. Για μας δεν είναι ακόμα σίγουρο αν το 2014 θα ανοίξει στην Φρανκφρούρτη το νέο κτίριο της ΕΚΤ.


…ums Ganze! – (ελευθεριακή) κομμουνιστική συμμαχία και Interventionistische Linke, Νοέμβριος 2012

umsganze.org

Πηγή: Εφημερίδα Δράση
Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012 - 0 σχόλια

Raúl Zibechi: Μια νέα γέννηση

Προς τους συντρόφους και τις συντρόφισσες των πολιορκημένων από την καταστολή και τους παραστρατιωτικούς ζαπατίστικων κοινοτήτων.

Πριν λίγες μέρες επέστρεψα από το Μεξικό. Σε αντίθεση με άλλα ταξίδια, αυτή τη φορά η προσοχή μου επικεντρώθηκε στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, όπου μπόρεσα να επισκεφτώ αστικές κοινότητες όπως η Acapatzingo, του Ανεξάρτητου Λαϊκού Μετώπου Francisco Villa (FPFVI). Προς έκπληξή μου, σ’ αυτό τον αστικό χώρο όπου ζουν 596 οικογένειες λειτουργεί ένα είδος λαϊκής εξουσίας, ή όπως θέλουμε να πούμε αυτό το είδος κοινοτικής ζωής όπου τις αποφάσεις τις παίρνουν όλοι και όλες, και όπου δεν διατάζουν ούτε η κυβέρνηση ούτε oι ένοπλοι μηχανισμοί της. Αυτές τις μέρες οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες άρχιζαν ένα σεμινάριο για τον καπιταλισμό, τον σοσιαλισμό και την αυτονομία, με μεγάλη συμμετοχή των κατοίκων, και πάνω απ’ όλα, των νέων γυναικών με τα παιδιά τους, των εργαζόμενων και αγωνιζόμενων γυναικών και μιας χούφτας ανδρών.


Μοιραστήκαμε το πρωινό και το μεσημεριανό, συζητήσεις και χώρους όπως το φυτώριο (που αγωνίζεται για την διατροφική αυτονομία), το κοινοτικό ραδιόφωνο και τους χώρους για τα παιδιά, τους νέους και την τρίτη ηλικία. Σε λίγο καιρό θα σηκώσουν τα κτίρια για το δευτεροβάθμιο σχολείο και την κλινική. Οφείλω να πω ότι πρόκειται για έναν από τους πιο ισχυρούς αστικούς διαφορετικούς κόσμους που γνωρίζω στη Λατινική Αμερική, με αυξημένα επίπεδα οργάνωσης, συνείδησης και συμμετοχής. Δεν λέω ότι είναι ο μοναδικός, αλλά μπορώ να διαβεβαιώσω ότι είναι ένας από τους πιο συνεπείς που γνωρίζω. Κατά κάποιον τρόπο είναι ένα είδος αστικού καρακόλ. Αισθάνομαι ότι ανήκει στο ίδιο είδος οικοδόμησης του ζαπατισμού στην Chiapas, πέρα από τις διαφορές και τις ιδιαιτερότητες.

Τις μέρες που πέρασα στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, μου τράβηξε την προσοχή η επικράτηση (ανάμεσα στην αστική μεσαία τάξη, τους από τα πάνω αναλυτές και σημαντικό μέρος της θεσμικής αριστεράς) πολιτικών θέσεων που βεβαιώνουν (πάνω κάτω) ότι “ο ζαπατισμός είναι απομονωμένος στην Chiapas και πια δεν ασκεί επίδραση στη μεξικάνικη κοινωνία”. Υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν ακόμη και ότι ο ζαπατισμός δεν υπάρχει, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι έχασε όλη του την ισχύ. Και ποιος δεν άκουσε αυτά τα λόγια τα τελευταία χρόνια!!

Η αστική κοινότητα Acapatzingo είναι η καλύτερη απόδειξη ότι αυτές οι ιδέες είναι βαθιά λαθεμένες. Όσοι σκέφτονται έτσι, δεν βλέπουν πιο πέρα από τη συγκυρία, γενικά την εκλογική συγκυρία. Τείνουν να δίνουν πολιτική αξία σ’ αυτό που μαζεύει ψήφους και πρωταγωνιστεί στα ΜΜΕ. Δεν ακροάζονται τους χτύπους των διάφορων από κάτω, αυτών που παλεύουν στο Cherán και την Huesca, για να δώσω μόνο δυο παραδείγματα από αυτά που μπόρεσα να ακούσω και να μάθω.


Υπάρχει κι άλλη τάση, τυπικά αριστερίστικη και διανοουμενίστικη, τόσο μικροπρεπής όσο και η προηγούμενη, που θεωρεί σαν ζαπατισμό τα ανακοινωθέντα του EZLN (ακόμα καλύτερα αν υπογράφονται από τον εξεγερμένο υποδιοικητή Marcos), που εστιάζει το ζαπατίστικο κίνημα στις δημόσιες δράσεις και εμφανίσεις των διοικητών και τίποτε άλλο. Μόλις που μπαίνουν στο οπτικό τους πεδίο τα καρακόλ και τα συμβούλια καλής διακυβέρνησης. Ακόμη λιγότερο οι κοινότητες. Οι κοινοί άνθρωποι, αυτοί που πραγματικά κάνουν την ιστορία, είναι μόλις μια μακρινή αναφορά, μία παράθεση στο υποσέλιδο, μία νεφελώδης φωτογραφία που χρησιμεύει για φόντο για τους ηγέτες. Αυτή η από τα πάνω ματιά, είναι που πιστεύει ότι ο ζαπατισμός έχασε ισχύ.


Γι’ αυτό, αυτές τις μέρες τις οποίες δεκάδες κοινότητες και βάσεις στήριξης δέχονται επιθέσεις, όπως συμβαίνει στους συντρόφους στο Unión Hidalgo, στο Comandante Abel, στο Guadalupe los Altos, στο San Marcos Avilés, στο Jechvó και στο Moisés Gandhi, σχεδόν δεν ακούγονται ειδήσεις, ούτε αναλύσεις γι’ αυτές τις νέες στρατιωτικές επιθέσεις ενάντια στους από κάτω. Εκατοντάδες οικογένειες πολιορκούνται από ομάδες παραστρατιωτικών, με τον απροκάλυπτο στόχο να θέσουν τέλος σε μία από τις πιο αξιοσημείωτες εμπειρίες της εξουσίας των από κάτω που υπάρχει στον κόσμο. Δεν θα το καταφέρουν εξαιτίας της σταθερότητας των κοινοτήτων που στηρίζουν το σχέδιο ζωής τους εδώ και δεκαετίες, παρά την καταστολή, το θάνατο, την πείνα και την απομόνωση.


Δεν θα το καταφέρουν γιατί ο ζαπατισμός είναι ένας σπόρος που διαδόθηκε από το Φτάνει Πια της 1ης Ιανουαρίου του 1994. Γιατί ρίζωσε στις καρδιές εκατομμυρίων στην Πορεία του Χρώματος της Γης και έγινε πεισματική μάχη για τη ζωή με την Άλλη Καμπάνια. Ο ζαπατισμός είναι άφθαρτος ανάμεσα στους πολλούς από κάτω που παλεύουν για να συνεχίσουν να υπάρχουν, που εργάζονται όλες τις μέρες για να οικοδομήσουν έναν νέο και διαφορετικό κόσμο. Όλη την αλληλεγγύη στις πολιορκημένες κοινότητες. Να χτυπήσουν όλες οι καρδιές μαζί, τονώνοντας την αμοιβαία υποστήριξη ανάμεσα στους από κάτω, γιορτάζοντας την αδερφοποίηση όλων των αγώνων, όλων των διαφορετικών κόσμων.


Raúl Zibechi Μοντεβιδέο, 5 Νοέμβρη 2012


            Πηγή:Εφημερίδα Δράση.

            Πρώτη δημοσίευση στα Ελληνικά: athens.indymedia.org