Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012 - 1 σχόλια

Ήταν μια λέξη μοναχά….

Έφυγε νωρίς πριν τριάντα χρόνια..Πρόλαβε όμως να μας αφήσει για κληρονομιά ένα τεράστιο μουσικό πλούτο που θα ταξιδεύει στο χρόνο απαλύνοντας τον  πόνο απ τις  ψυχές  και γλυκαίνοντας την αβάσταχτη  από την κοινωνία  που ζούμε ζωή μας.

Για τον Μάνο Λοΐζο μιλάμε, που χάραξε και «μεταβόλισε» το γονιδιο  της αισθητικής  μας με αριστουργήματα που μας καθόρισαν στο να επιλέξουμε  την πλευρά  που θα πορευτούμε. Διαλέξαμε τις χίλιες σημαίες , τις κόκκινες και τις μαύρες και τραγουδώντας όλοι μαζί γράψαμε  συνθήματα στους τοίχους πως  δεν θα περάσει  ο φασισμός και ορκιστήκαμε με σιγουριά, έχοντας δίπλα μας την μορφή του γέρου νέγρο Τζίμ από το Χάρλεμ, πως δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα του κόσμου οι εργάτες. 

Θυμηθήκαμε  από πράγματα καθημερινά που μας τριγυρίζανε τις καθοριστικές για τη ζωή μας απώλειες,  ψιθυρίζοντας  για την αγάπη που πλημύριζε την άδεια μας κάμαρα  ή τις άλλες που μας σεργιάνισαν στα μακρινά ταξίδια των ερώτων μας μέχρι  την Τζαμάικα, πεισμένοι πως τίποτα δεν πάει χαμένο.

Χορέψαμε λεβέντικους χορούς και τραγουδήσαμε τη θάλασσα  κι αφήναμε σ΄ αυτόν για να μας λέει  όπως ρομαντικά κι ανεπανάληπτα  τραγούδησε τον αγαπημένο του Σεβάχ.  Και τα παιδιά μας παρέα με τον μέρμηγκα κάτω από ένα κουνουπίδι μεγαλώσανε. 
          
Μεθυσμένοι τότε  για της ουτοπίας μας το βέβαιο το μέλλον είπαμε σίγουρα ναι!  Και μας  πήραν τον ήλιο το δικό του, τον δικό μας , να τον σκοτεινιάσουν.  Όμως εμείς τον  κρύψαμε βαθιά μες στην καρδιά ώσπου ήρθε η μονάκριβη του κόρη και μίλησε όπως κι αυτός θα έκανε στους βέβηλους  και στους επιδρομείς και χαρήκαμε σαν να πήραμε εκδίκηση…!

Για αυτό σε αγαπήσαμε και σε αγαπάμε Μάνο Λοΐζο! Γιατί μπήκες στις καρδιές και τη ζωή μας και μας καθόρισες για πάντα..

β.ariaditis