ονειροτάξιο

 Σαν σήμερα έφυγε από την ζωή ο ποιητής Μανώλης  Αναγνωστάκης. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε ιατρική. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην ΕΠΟΝ. Κατά τη διετία 1943-1944 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού "Ξεκίνημα", που ανήκε στον εκπολιτιστικό όμιλο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είχε έντονη πολιτική δράση στο φοιτητικό κίνημα, για τ οποία φυλακίστηκε το 1948, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Βγήκε από τη φυλακή με την γενική αμνηστία το 1951.

Την περίοδο 1955-1956 ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη και κατόπιν άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου για ένα διάστημα στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Δημοσίευσε κείμενά του για πρώτη φορά στο περιοδικό Πειραϊκά Γράμματα (1942) και αργότερα στο φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα (1944), του οποίου υπήρξε και αρχισυντάκτης για μία περίοδο. Ποιήματά του, καθώς και κριτικές δημοσιεύτηκαν αργότερα σε αρκετά περιοδικά. Την περίοδο 1959-1961 εξέδιδε το περιοδικό Κριτική, ενώ υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των Δεκαοκτώ κειμένων (1970), των Νέων Κειμένων και του περιοδικού Η Συνέχεια (1973).

Το 1986 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, ενώ το 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Μιχάλης Γρηγορίου. έχουν μελοποιήσει αρκετά ποιήματά του, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ιταλικά.

            Κι ήθελε ακόμη..

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. 'Όμως εγώ
Δεν παραδέχτηκα την ήττα. 'Έβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία
Καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεχτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω με τάξη,
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω.
'Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.»

 

Διαβάστε επισης: Γράμμα από έναν αστουριανό ανθρακωρύχο

Από χτες ένας κότσυφας στην Καλλιδρομίου δεν βάζει γλώσσα μέσα. Κι είναι τόσο χαρωπό και περιπαικτικό το τραγούδι του, γεμάτο τρίλιες και γυρίσματα, σαν να μιλάει στους πάντες που περνάνε σκυθρωποί και βιαστικοί κάτω από την σκιά των δέντρων. Πού και πού μοναχά σταματάει, ανοίγει φτερό και πετάει μέχρι την Καραγιώργη Σερβίας. Αφήνει μια κουτσουλιά πάνω στο Υπουργείο Οικονομικών και ξανάρχεται φουριόζος και χαρούμενος στην Καλλιδρομίου. Εκεί είναι το στέκι του.

Ένας κοινός, άσημος κότσυφας σαν όλους είναι, όχι τίποτα διαφορετικό. Με φωνή κάπως βραχνή, κι όμως έχει ξεσηκώσει τη γειτονιά στο ποδάρι. Κάνει τους περαστικούς και τους θαμώνες των καφενείων να χαμογελάνε δίχως να ξέρουν τον λόγο. Αύριο, Σάββατο, θα ξετρελάνει την Λαϊκή. Θα πρέπει να σκούζει ο μανάβης που θα στήσει πάγκο από κάτω απ’ το δέντρο για να νικήσει τον κότσυφα και ν’ ακουστεί η πραμάτεια του.

Τούτος ο κότσυφας λοιπόν, ο εσχάτως χαρωπός φωνακλάς της Καλλιδρομίου, όπως και κάθε άλλος βεβαίως, διατυμπανίζει πως ζει σε ένα σύμπαν παράλληλο με όλους όσους υπάρχουν από κάτω του. Πως δεν έχει καθόλου πάρε δώσε με χρήμα, με τρόικες, με δντ, με φόρους και χαράτσια. Κι ας ζει κι αυτός στην Ελλάδα του 2012. Πως δεν τον κυνηγάει κανένας, αν και πουλί. Και πως τους αποκατινούς του, αν και άνθρωποι με πυγμή και νου, τους κυνηγάνε άλλοι άνθρωποι. Τη μοναδική αλήθεια, τη ζωή, την οικονομία της φύσης τραγουδά νύχτα μέρα ο κότσυφας αυτός και κουτσουλάει περιπαικτικά το δήθεν σοβαρό σύστημα που ορίζει τις ζωές των ανθρώπων στο από κάτω επίπεδο.

Μιλάει στους πάντες, σε όποιον μπορεί να τον ακούσει. Το σύστημα που φτιάξατε και βάλατε μέσα τις ζωές σας είναι άθλιο και ψεύτικο, τους λέει. Δεν αξίζει ούτε σέντσι του ευρώ μπροστά στη μοναδική αλήθεια. Για δείτε εμένα, τους φωνάζει, που γελάω με την καρδιά μου τώρα που μου ‘στειλε το Υπουργείο σας των Οικονομικών ραβασάκι! Με καλούνε να πάω, να κανονίσω, λένε, τα χρέη μου επειδή τραγουδώ ακόμα αλλά δεν έκλεισα τα χαρτιά μου προτού αυτοκτονήσω. Και δώστου και γελάει ολοένα και πιο δυνατά. Μα δεν μου καίγεται καρφί, έτσι τραγουδάει.  Δεν ανήκω εγώ στο σύστημά σας. Ποτέ δεν ήμουν ενταγμένος σ’ αυτό. Την έβλεπα από τότε την ψευτιά του και με τρέλαινε. Με χαλούσε τόσο πολύ που χαράμισα την ανθρώπινη ζωή μου για πάρτη της. Τώρα όμως δεν χαραμίζω ούτε λεπτό πια. Μόνο δυο τρεις κουτσουλιές τη μέρα.

Αυτά τραγουδάει συνέχεια λοιπόν από χτες ένας άσημος κότσυφας στην Καλλιδρομίου. Κι όποιου ο δρόμος του περνάει από κει κοντά, ας πάει κατά κει. Ας σταθεί ένα λεφτό κάτω από τον ίσκιο της φυλλωσιάς, να τον ακούσει. Ίσως κάτι αλλάξει μέσα του.

Πηγή:http://yiannismakridakis.gr

To ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη είναι μια μνημονιακή κυβέρνηση που ήρθε να συνεχίσει και  να επεκτείνει   την μέχρι τώρα βάρβαρη πολιτική   του μνημονίου δεν έχουμε καμιά αμφιβολία. 

Το ότι τα πρωτοκλασάτα στελέχη του νεοφιλελευθερισμού που την στελεχώνουν και την απαρτίζουν μαζί με τους διαχρονικούς καλοταϊσμένους τεχνοκράτες και  στυλοβάτες του αστικού εκσυγχρονισμού θα ρημάξουν και θα λεηλατήσουν τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων απόκληρων το ξέρουμε και το περιμένουμε.

Το ότι ο νέος υπουργός υγείας του Αντώνη Σαμαρά ήρθε να αναλάβει τον κατεστραμμένο χώρο της υγείας  με περγαμηνές μιας ανήθικής συμπεριφοράς με αλητοκουτσαβάκικο  στιλ και ταπεραμέντο,σε μια ευαίσθητη και πολύπαθη κατηγορία συμπολιτών μας,δεν το υποπτευόμαστε μέχρι που το σταχυολογήσαμε από εδώhttp://www.epohi.gr

             

Η παραπάνω συμπεριφορά του εν λόγου κύριου υπουργού εγείρει πλείστους ηθικούς λόγους που σε άλλες χώρες και περιπτώσεις θα ήταν ζήτημα μαζικής κοινωνικής κατακραυγής και απαίτηση για παρέτηση. Στην σημερινή όμως Ελλάδα του τρόμου και του εκφασισμού τέτοιες συμπεριφορές είναι διαβατήρια και πιστοποιητικά ανέλιξης στην πυραμίδα του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που δυστυχώς αγγίζουν και μεγάλα τμήματα του κοινωνικού ιστού που εκφράστηκε με την εμπιστοσύνη του στο Ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής που οι ημέρες  και τα έργα της είναι η ακραία απόληξη των συμπεριφορών τύπου Λυκουρέντζου 

Άξιος πολιτικός  τραμπούκος και συνεχιστής του Πάγκαλου, του Λοβέρδου, του Χρυσοχοϊδη, πολιτικός ομοϊδεάτης και ηθικού αναστήματος του Βουλγαράκη, του Ρουσόπουλου, του  Ζαχόπουλου , εξέχον μέλος του κλάμπ μιας αδίστακτης πολιτικής μαφίας με τις ευλογίες και την υποστήριξη μίας «αδιάφθορης»  Δημοκρατικής και δήθεν «Αριστεράς»

Ας τους υποδεχθούμε όπως τους ανήκει:

Στο δρόμο.

 Χαμογελώντας στο Φόβο, καταργώντας το σύστημα και τις εξαρτήσεις που το αναπαράγουν και το συντηρούν.   

ΑΚΡΙΒΟ ΜΕΣΟ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Κωστή Μουδάτσου

Την ψυχή ενός λαού την βρίσκομε στην τέχνη του, στον λαϊκό πολιτισμό. Όταν η τέχνη περιέχει αξίες και ιδανικά που ξεφεύγουν από εκείνες των σύγχρονων ναών του χρήματος τότε είναι γεμάτος υγεία και όρεξη για ζωή με καλές παρέες.

Οι λαϊκοί θυμόσοφοι με φαντασία, απλότητα, λιτότητα και περιεκτικά φτιάχνουν στιχάκια και μαντινάδες, ριζίτικα και σκοπουλάκια για οργιαστικές παρέες που είναι το καλύτερο γιατροσόφι στις σύγχρονες κοινωνικές αρρώστιες.

Στα γλέντια και στις παρέες, καλλιτέχνες και ακροατές, μουσικοί και χορευτές, γίνονται ένα σώμα, μια καρδιά και μια ψυχή. Όλοι επιζητούν την λύτρωση στο τραγούδι και στον χορό, στην μυσταγωγία και στην μεθιά που ξέρουν να προσφέρουν και να απολαμβάνουν οι μερακλήδες, οι θεριακλήδες των παιγνιδιών της ζωής.
Γι αυτό τους λέμε και Μοσκοκούζουλους, που σκορπούν δηλαδή στο πέρασμα τους άρωμα κι ευωδιές για ερωτικά νυχτέρια κι όρεξη στους αγώνες  για τα μεγάλα ιδανικά. Η ελευθερία  πάει μαζί με τον θάνατο κι ο έρωτας άμα δεν είναι μεγαλειώδης και παθιασμένος θα ήταν σαν και τους συνηθισμένους που θα μετεξελισσόταν σε νοικοκυρεμένη αγάπη.

Ο κρητικός έχει κληρονομήσει από τον Μινωικό πολιτισμό την λατρεία για την φύση κι έχει πάντα την έγνοια να μαθαίνει την γλώσσα των πετεινών του ουρανού, των λουλουδιών, των αγριμιών και των δεντρών. Οι κρητικοί είναι αλκοολικοί στα όνειρα και αγαπούν να μαθαίνουν από τις πανάρχαιες πνοές αξιοποιώντας γνώσεις και ιδέες.

Ο απλός άνθρωπος ξέρει απέξω κι ανεκατωτά αποσπάσματα από τον Ερωτόκριτο και την Ερωφίλη, ριζίτικα και δημοτικά ή παλιές μαντινιάδες.
Από το δεκατοπέμπτο αιώνα που ήρθε η matinada από την Βενετία έγινε ακριβός τρόπος έκφρασης που αγκαλιάζει όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.

Η μαντινιάδα είναι απλή και λιτή. Ο δεκαπεντασύλλαβος είναι η επιγραμματική καταγραφή που κωδικοποιεί όλες τις μορφές ζωής από την γέννηση μέχρι τον θάνατο, από την ελευθερία και τον θάνατο μέχρι τον έρωτα και την επανάσταση. Είναι γεμάτη με ήλιο, φωτιά κι αλμύρα, με δύναμη που  δανείζεται από τα κακοτράχαλα βουνά του νησιού που είναι η άλλη μορφή του κρητικού πελάγους   και τον ξάστερο ουρανό. Χαρακτηρίζεται από το πάθος και την όρεξη για ζωή έχοντας Διονυσιακό χαρακτήρα αλλά και μέτρο με αρμονία. Οι λαϊκές δημιουργίες χαρακτηρίζονται από απαράμιλλες  τεχνικές και νοήματα με σπάνια ευαισθησία και βάθος.. Είναι ένα δεκαπεντασύλλαβο ομοιοκατάληκτο δίστιχο σε ιαμβικό μέτρο. Είναι σπάνιας ομορφιάς σε μια παρέα να παίζουν τα όργανα και οι συμμετέχοντες να ξεκινήσουν να τραγουδάνε  αντικριστά αυτοσχέδιες μαντινιάδες πειράζοντας και απαντώντας ο ένας στον άλλο.

Αρχέγονα με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια και δωρική λιτότητα, αυστηρά σε μέτρο και ρυθμό είναι τα ριζίτικα τραγούδια. Πολεμικά χωρίς γλυκασμούς κι ανάλαφρες επιπολαιότητες τραγουδιόνται από άντρες σε τόνο βαρύ κι επιβλητικό. Τραγουδεί ο μπροστάρης που κάθεται στο κούτελο της τάβλας και επαναλαμβάνει  όλη η παρέα κι αυτός αμέσως μετά  το συνεχίζει ανεβάζοντας τη φωνή ψηλότερα  έτσι ώστε  να οδηγεί το τραγούδι πέρα από τα όρια της ανθρώπινης δύναμης και αντοχής.  Κυριαρχεί η δύναμη της ζωής και το φως που αναδύεται μέσα από τις πέτρες της Κρητικής Μαδάρας. Γεννήθηκαν στους  τόπους της ρίζας των Λευκών Ορέων της Δυτικής Κρήτης.

Σήμερα, στο νησί μας, σε κάθε σπίτι υπάρχει ένα παιδί που μαθαίνει να παίζει λύρα ή λαούτο, μαντολίνο ή θιαμπόλι, υπάρχει κάποιος που μαθαίνει χορούς ενώ κάποιος άλλος γράφει μαντινάδες…

Οι Κρητικοί μας κάνουν να αναπολούμε τη βόσκικη ζωή στα όρη κα τα τεχναλάκια να παίρνομε τα δικά μας όνειρα στα ίδια μας τα χέρια!

Οφείλομε πολλά όχι μόνο στους επώνυμους δημιουργούς αλλά και σε όλους εκείνους που δεν ηχογράφησαν ποτέ τους τίποτα, δεν δημοσίευσαν ποτέ τους τίποτα αλλά μας άφησαν και μας έμαθαν τόσα πολλά. Σπουδάζοντας τους λαϊκούς  πολιτισμούς καταλαβαίνομε γιατί τα ιδιοφυή πράγματα μας τα χαρίζουν ή οι «αγράμματοι» άνθρωποι ή οι μεγαλοφυΐες!

 Ο νους των λαϊκών ανθρώπων είναι πολυεργαλάς και δημιουργεί ξαγρυπνώντας. Ακόμη κι οι ιδιοφυίες υποκλίνονται στο δημιουργικό δαιμόνιο του λαού και παίρνουν πράξη για να δώσουν κι εκείνοι φιλοσοφική πνοή στα έργα τους.

Πηγήhttp://tsak-giorgis.blogspot.gr